bons bons... bons bons...

Verscheidene jaren geleden, merk ik in het bruine zand voor me, een muisje op. Het diertje zit roerloos op de grond. Zelfs terwijl ik naderde, verroerde het niet. Ik  nam het op, zette het in mijn hand en bekeek het van dichtbij. Het diertje bloedde aan het hoofd. Het was ernstig gekwetst, alsof iemand zijn voet er had opgezet. Ze had koud, zeer koud en ik plaatste mijn andere hand over het kleine lichaampje in de hoop het te verwarmen. Een oogje was naar buiten gekomen en best -in muizentermen- veel bloed deed de donzige vacht aan elkaar plakken. Ik voelde haar hartje kloppen in mijn hand. Het moet enorm veel pijn hebben, dacht ik, deze wonde overleeft ze niet.

En dus gebeurde er iets... Ik weet niet waarom ik het deed, nu nog steeds kan ik niet verklaren waarom ik, niet beter wetend, dit hulpeloze wezentje in volle macht tegen een roestige stalen zeecontainer gooide. Om haar leiden te stoppen, was mijn intentie, dus deed ik domweg wat ik me opkwam. Ik voelde me er onmiddellijk enorm schuldig over.

Omdat de gedachte me niet losliet, vertelde ik het voorval enkele maanden later aan een bijzondere vrouw. Ze zei me dat, om het leiden te stoppen, ik kon helpen om het dier te laten sterven door er uit alle goedheid met mijn geest om te vragen. "Sluit het diertje in je handen", zei ze, "spreek er tegen, verzacht het leiden, stel het gerust, zeg het dat het ok is om los te laten. Op die manier help je om de overgang naar het hiernamaals te vergemakkelijken. Zo zeg aan het hartje dat het niet meer hoeft, dat het mag stoppen, dat het ok is."

---

De aanloop tot mijn gevoel van deze ochtend hoef ik niet te benoemen. Echter het gevoel neerschrijven kan ik wel. Leegte. Een afwezigheid van liefde. Niets deed me wat, de aanraking van mijn vrouw, het ronken van de kat, de smaak van het ontbijt, het doorbreken van zonnestralen. Niets maakte een rimpeling in de vijver van mijn emoties. 

Zo zat ik enkele uren in stilte aan tafel, ik ging niet op in gedachten, ik verbleef in uiterste kalmte. Ogen gesloten luisterde ik naar het kloppend suizen van het bloed in mijn hoofd.

Ik hoorde mijn vrouw huilen

En daar was dan toch die rimpeling: Dit is het, dit is het moment dat het genoeg is, gedaan met pijn in en rondom mij.

Maar ik houd van het leven. Dit kostbare geschenk...

Bonzend hart, zeer aanwezig, wanneer stop je? 

En ik zei zachtjes tegen mezelf: "Stil maar, het is goed zo. Laat het maar los, het mag, het is ok... bonzend hart... je mag zo dadelijk stoppen..."

Het had waarschijnlijk bij de muis ook niets geholpen.

Later vandaag schreef ik enkele gewoontes neer die ik mezelf wil aanleren. Het is nog steeds genoeg geweest met die pijn in en rondom mij... enkel wil ik er iets aan doen, al levend dan.

De 3 laatste gewoontes die ik neerschreef waren:

8) elke dag voor het slapen gaan, neerschrijven waarvoor ik dankbaar ben

9) meer water drinken

10) meer bewust ademen