Mijn natuurlijke zelf, een transitie

Verscheidene jaren geleden, merk ik in het bruine zand voor me, een muisje op. Het diertje zit roerloos op de grond. Zelfs terwijl ik naderde, verroerde het niet. Ik  nam het op, zette het in mijn hand en bekeek het van dichtbij. Het diertje bloedde aan het hoofd. Het was ernstig gekwetst, alsof iemand zijn voet er had opgezet. Ze had koud, zeer koud en ik plaatste mijn andere hand over het kleine lichaampje in de hoop het te verwarmen. Een oogje was naar buiten gekomen en best -in muizentermen- veel bloed deed de donzige vacht aan elkaar plakken. Ik voelde haar hartje kloppen in mijn hand. Het moet enorm veel pijn hebben, dacht ik, deze wonde overleeft ze niet. En dus gebeurde er iets... Ik weet niet waarom ik het deed, nu nog steeds kan ik niet verklaren waarom ik, niet beter wetend, dit hulpeloze wezentje in volle macht tegen een roestige stalen zeecontainer gooide. Om haar leiden te stoppen, was mijn intentie, dus deed ik domweg wat ik me opkwam. Ik voelde me er onmiddellijk en...

"Als je echt wezenlijk wil veranderen, dan moet je eerst tot stilstand komen." - Jan Rotmans  ☼ Het is een lange tijd geweest, ik geloof sinds de tijd dat ik half zo oud was, dat ik het idee had dat mijn leven me steeds minder waard werd. Mijn werk, mijn vrijetijdsbesteding, de mensen om me heen, de plaats waar ik woonde, de mooie reizen die ik ondernam en ja, ook mijn familie en vrienden... niets maakte dat ik me er echt goed bij voelde. Op dezelfde manier ervoer ik dit ook over mezelf. Daar waar ik tijdens mijn kindertijd en later de pubertijd die jongen was die andere mensen aan het lachen maakte, die atletisch best goede prestaties neerzette, die zich creatief uitte met tekenen, schrijven, zingen en die liefde en vriendschap gaf op een intrinsieke en authentieke manier, lukte het me steeds minder om op geen enkele van die punten nog iets te betekenen. Althans niet op een manier waar ik zelf geluk uit haalde, althans niet op een manier waarbij ik echt helemaal mezelf was. ...