Proloog

"Als je echt wezenlijk wil veranderen, dan moet je eerst tot stilstand komen." - Jan Rotmans 

☼

Het is een lange tijd geweest, ik geloof sinds de tijd dat ik half zo oud was, dat ik het idee had dat mijn leven me steeds minder waard werd. Mijn werk, mijn vrijetijdsbesteding, de mensen om me heen, de plaats waar ik woonde, de mooie reizen die ik ondernam en ja, ook mijn familie en vrienden... niets maakte dat ik me er echt goed bij voelde.

Op dezelfde manier ervoer ik dit ook over mezelf. Daar waar ik tijdens mijn kindertijd en later de pubertijd die jongen was die andere mensen aan het lachen maakte, die atletisch best goede prestaties neerzette, die zich creatief uitte met tekenen, schrijven, zingen en die liefde en vriendschap gaf op een intrinsieke en authentieke manier, lukte het me steeds minder om op geen enkele van die punten nog iets te betekenen. Althans niet op een manier waar ik zelf geluk uit haalde, althans niet op een manier waarbij ik echt helemaal mezelf was.

De rode draad doorheen die tijd was: je doet iets fout, je bent niet eerlijk met jezelf en je bent niet goed genoeg.

3 jaar geleden, najaar 2019, beschouw ik nu als mijn dieptepunt.

Sindsdien klim ik gestaag, met kleine stapjes, omhoog.

Vandaag de dag bevind ik me op een plek die me de kans geeft om mijn leven een nieuwe wending te geven. Er werd ook bewust voor gekozen om hier te zijn. Hier leer ik opnieuw ademen, hier keert opnieuw het inzicht wat het is om echt te leven en aanwezig te zijn in het moment.

Dit besef zette me aan om deze blog te starten. Ook al werd ik eerder dit jaar door meer dan 1 persoon gemotiveerd om mijn verhaal te schrijven, nergens vond ik de houvast om te beginnen.

Dat is, tot gisteren dan; We hadden net lekker gegeten en er werd wat nagepraat over de dag. Een mobiel gasvuurtje verwarmde de kamer, de kat lag in de zetel opgerold in een zwart donzig bolletje en er speelde rustige jazz hop op de achtergrond.  Ik bedankte mijn vrouw voor haar kookwerk en haar inspiratie om weer iets lekkers van te maken, wat haar aanzienlijk blij maakte. Maar verder was er niet echt iets bijzonders aan de hand, zo leek het. 

Echter in mijn hoofd, in heel mijn lichaam werd ik iets gewaar, iets warms, iets noemenswaardig: 

- ik voel me goed -

Sterker nog, ik realiseerde me dat er gedurende de hele dag nog geen somber, negatief gevoel in me aanwezig was geweest. Ik was ontspannen.

Er is veel te vertellen, er is veel dat mijn verhaal, mijn verhaal maakt. Nu ik aanvoel dat ik het kan neerschrijven 'in de verleden tijd', lukt het me. Ik vermoed omwille van het feit dat ik dingen voel veranderen en ik er nu de juiste waarde kan aan geven: mogelijk helpt het anderen.

Ik sta aan het begin van een nieuwe tijd voor mezelf, die ik handig "de 2e helft van mijn leven" noem. Er is nog een lange, niet altijd even makkelijke, weg af te leggen, maar de laatste afslag die ik nam maakt dat het nu lichtjes bergaf gaat. 

Daarover wil ik jullie, wie het ook allemaal mag zijn, graag vertellen.

Tegelijkertijd hoop ik met dit schrijven mezelf een spiegel voor te kunnen houden, waarin ik durf te zeggen: "Je bent het waard makker".

Christoph

Valle del Fiume Argentino